गुरुचरित्र -द्वादशोऽध्यायः

श्रीगणेशाय नमः ॥ श्रीसरस्वत्यै नमः ॥ 
 श्रीगुरुभ्यो नमः ॥श्रीगुरू म्हणती जननीसी ।
  आम्हां ऐसा निरोप देसी । अनित्य शरीर तूं जाणसी ।
  काय भरंवसा जीवित्वाचा ॥१॥श्लोक ॥ 
 अनित्यानि शरीराणि विभवो नैव शाश्वतः । 
 नित्यं सन्निहितो मृत्युः कर्तव्यो धर्मसंग्रहः ॥२॥टीका ॥
  एखादा असेल स्थिरजीवी । त्यासी तुझी बुद्धि बरवी । 
 अनित्य देह विभवोभावीं । पुढें कवणा भरंवसा ॥३॥
 देह म्हणिजे क्षणभंगुर । नाहीं राहिले कवण स्थिर । 
 जंववरी दृढ असेल शरीर । पुण्यमार्गे रहाटावें ॥४॥जो असेल मृत्यूसी जिंकीत । 
 त्याणें निश्चयावें शरीर नित्य । त्यासि तुझा उपदेश सत्य । 
 म्हणे करीन धर्म पुढें ॥५॥अहोरात्रीं आयुष्य उणें । होत असतें क्षणक्षणें । 
 करावा धर्म याचिकारणें । पूर्ववयेसीं परियेसा ॥६॥अल्पोदकीं जैसा मत्स्य । 
 तैसें मनुष्य अल्पायुष्य । जंववरी असे प्राणी सुरस । धर्म करावा परियेसा ॥७॥
 जैसा सूर्याचा रथ चाले । निमिष होतां शीघ्रकाळें । बावीस सहस्त्र गांव पळे । 
 तैसें आयुष्य क्षीण होय ॥८॥पर्जन्य पडतां वृक्षावरी । उदक राहे पर्णाग्रीं ।
  स्थिर नव्हे अवधारीं । पडे भूमीवरी सवेंचि ॥९॥तैसें शरीर नव्हे स्थिर । 
 जीवित्वा मरण निर्धार । यौवन अथवा होतांचि जर । कलेवर हें नश्य जाणा ॥१०॥
 याचि कारणें देहासी । विश्वासूं नये परियेसीं । मृत्यु असे हा सहवासी । 
 धर्म करावा तात्काळीं ॥११॥पिकलें पान वृक्षीं जैसें । लागलें असें सूक्ष्मवेशें ।
  तैसेंचि शरीर हें भरंवसें । केधवां पडेल न कळे जाणा ॥१२॥एखादा नर कळंतरासी ।
  द्रव्य देतो परियेसी । दिवसगणना करी कैसी । तैसा यम काळ लक्षीतसे ॥१३॥
 जैशा समस्त नदी देखा । समुद्रासी घेऊनि जाती उदका । परतोनि न येती जन्मभूमिका ।
  तैसें आयुष्‍य न परते ॥१४॥अहोरात्री जाती पळोन । ऐसें निश्चयें जाणोन । 
 पुण्य न करिती जे जन । ते पशुसमान परियेसा ॥१५॥जया दिवशीं पुण्य घडलें नाहीं । 
 वृथा गेला दिवस पाहीं । तया यमासि करुणा नाहीं । करावें पुण्य तात्काळ ॥१६॥
 पुत्र दारा धन गोधन । आयुष्‍य देह येणें-गुण । जे जन निश्चित म्हणती जाण ।
  ते पशूसम परियेसीं ॥१७॥जैसी सुसरी मनुष्यासी । भक्षिती होय परियेसीं । 
 तैसें या शरीरासी । वृद्धाप्य भक्षी अवधारा ॥१८॥याकारणें तारुण्यपणीं ।
  करावें पुण्य विद्वज्जनीं । आम्हां कां हो वर्जिसी जननी । काय बुद्धि बरवी असे ॥१९॥
 जो यमाचा असेल इष्‍ट । त्याणें करावा आळस हट्ट । अमरत्वें असेल जो सुभट ।
  त्याणें पुढें धर्म करावा ॥२०॥संसार म्हणजे स्वप्नापरी । जैसें पुष्‍प असे मोगरी ।
  सवेंचि होय शुष्कापरी । तयासम देह जाणा ॥२१॥जैसी विजू असे लवत ।
  सवेंचि होय अव्यक्त । तैसें-प्राय देह होत । स्थिर नोहे परियेसा ॥२२॥ऐसें नानापरी देखा ।
  बोधिता झाला जननीजनकां । विस्मय करिती सभालोक । बाळक केवीं तत्त्व सांगतो ॥२३॥
 ऐकोनि पुत्राचें वचन । माता करीतसे नमन । देवा निरोपिलें ज्ञान । 
 विनंति माझी परिसावी ॥२४॥तुवां निरोपिलें आम्हांसी । पुत्र चवघे होतील ऐसी । 
 विश्वास नव्हे गा मानसीं । कुळदेवता पुत्रराया ॥२५॥जंववरी होय एक सुत । 
 तंववरी रहावें समीपत । निरोप नेदीं तंववरी सत्य । 
 म्हणोनि विनवी तयेवेळीं ॥२६॥माझें वचन अव्हेरुनि । 
 जरी जाशील निघोनि । प्राण देईन तत्क्षणीं । 
 हा निश्चय अवधारीं ॥२७॥पुत्र नव्हसी तूं आम्हांसी । 
 आमुचें कुळदैवत होसी । सत्य करीं गा वचनासी । 
 बोल आपुले दातारा ॥२८॥ऐकोनि मातेचें वचन । 
 श्रीगुरू बोलती हांसोन । आमचे बोल सत्य जाण । 
 तुझें वाक्य निर्धारीन पां ॥२९॥तुतें होतांचि पुत्र दोनी ।
  निरोप द्यावा संतोषोनि । मग न राहें ऐक जननी । 
 बोल आपुले सत्य करीं ॥३०॥संवत्सर एक तुझ्या घरीं । 
 राहूं माते निर्धारीं । वासना पुरतील तुझ्या जरी । 
 मग निरोप दे मज ॥३१॥ऐसी करुनियां निगुती ।
  राहिले श्रीगुरु अतिप्रीतीं । वेदाभ्यास शिकविती । 
 शिष्यवर्गा बहुतांसी ॥३२॥नगरलोक विस्मय करिती ।
  अभिनव झालें ऐसें म्हणती । बाळ पहा हो वर्षे साती ।
  वेद चारी सांगतसे ॥३३॥विद्वानांहूनि विद्वान विद्यार्थी । 
 तीनी वेद पढती । षट्‌शास्‍त्री जे म्हणविती । 
 तेही येती शिकावया ॥३४॥येणेंपरी तया घरीं ।
  राहिले गुरु प्रीतिकरीं । माता झाली गरोदरी । 
 महानंद करीतसे ॥३५॥नित्य पूजिती पुत्रासी । 
 भाव कुळदैवत ऐसी । निधान लाधे एखाद्यासी ।
  काय सांगों संतोष त्यांचा ॥३६॥तंव नवमास जाहली अंतर्वत्‍नी । 
 माता झाली प्रसूती । पुत्र झाले युग्‍म ख्याती ।
  अतिसुंदर परियेसा ॥३७॥पुत्र झाले उल्हास थोर । 
 मातापित्या संतोष फार । आशीर्वचन असे गुरू । 
 असत्य केवीं होईल ॥३८॥याकारणें गुरुवचन ।
  सत्य मानावें विद्वज्जनें । जैसें असेल अंतःकरण ।
  तैसें होईल परियेसा ॥३९॥ऐशापरी वर्ष एक त्रिमासी झाले ते बाळक । 
 खेळवीतसे माता ऐक । आले श्रीगुरू तयांजवळी ॥४०॥जननी ऐक माझे वचना । 
 झाली तुझी मनकामना । दोघे पुत्रनिधाना ।
  पूर्णायुषी आहेति जाण ॥४१॥आणखी होतील दोघे कुमारक । 
 त्यानंतर कन्या एक । असाल नांदत अत्यंत सुख ।
  वासना पुरतील तुझी जाणा ॥४२॥आतां आमुतें निरोपावें । 
 जाऊं आम्ही स्वभावें । संतोषरुपी तुम्हीं व्हावें । 
 म्हणोनि निरोप घेती तयेवेळीं ॥४३॥संतोषोनि मातापिता । 
 चरणांवरी ठेविती माथा । स्वामी आमुच्या कुळदेवता । 
 अशक्‍य आम्ही बोलावया ॥४४॥न कळे आम्हां स्वरुपज्ञान । 
 तुझें स्वरुप नकळे कवणा । मायामोहें वेष्‍टोन कामना । 
 नेणोंचि महिमान तुझें ॥४५॥मायाप्रपंचें वेष्‍टोनि । 
 तुतें जरी सुत म्हणोनि । एके समयीं निष्‍ठुर बोलों वचनीं । 
 क्षमा करणें स्वामिया ॥४६॥सहभोजन-शयनासनीं ।
  तुतें गांजों भुकेजोनि । कडे न घेंचि उबगोनि ।
  क्षमा करीं गा देवराया ॥४७॥तारक आमुचे वंशासी । 
 बापा तूं अवतरलासी । प्रदोषपूजा फळासी । 
 आली मातें स्वामिया ॥४८॥आतां आम्हां काय गति ।
  सांगा स्वामी कृपामूर्ती । जननमरण यातनयाती ।
 कडे करावें दातारा ॥४९॥सगरांवरी जैसी गंगा ।
  तैसा तुवां आलासि चांगा । पावन केलेंसि माझे अंगा ।
  उभयकुळें बेचाळीस ॥५०॥आम्हां ठेविसी कवणेपरी । 
 या धुरंधर संसारीं । तुझें दर्शन नोहे तरी । 
 केवीं वांचों प्राणात्मजा ॥५१॥ऐकोनि मातापितयांचें वचन ।
  बोलती श्रीगुरू आपण । जे जे समयीं तुमचें मन ।
  स्मरण करील आम्हांसी ॥५२॥स्मरण करितां तुम्हांजवळी ।
  असेन जननी मी तात्काळीं । न करावी चिंता वेळोवेळीं ।
  म्हणोन भाक देतसे ॥५३॥आणिक कन्या पुत्र तीनी ।
  होतील ऐक तूं भवानी । दैन्य नाहीं तुमच्या भुवनीं ।
  सदा श्रीमंत नांदाल ॥५४॥जन्मांतरीं परमेश्वरासी । 
 पूजा केली तुवां प्रदोषीं । याची महिमा आहे ऐसी ।
  जन्मोजन्मीं श्रियायुक्त ॥५५॥इह सौख्य होय ऐक ।
  देहांतीं जाणा परम लोक । पूजा करितां पिनाक । 
 पुनर्जन्म तुम्हां नाहीं ॥५६॥तुवां आराधिला शंकर ।
  आम्हां करविला अवतार । वासना पुरेल तुझा भार ।
  आम्हां निरोप दे आतां ॥५७॥पुनर्दर्शन तुम्हांसी ।
  होईल ऐका वर्षे-तीसीं । जावोनि बदरीवनासी । 
 म्हणोनि निघती तये वेळीं ॥५८॥निरोप घेवोनि तये वेळां ।
  श्रीगुरू निघाले अवलीळा । नगरलोक येती सकळा ।
  मातापिता बोळविती ॥५९॥म्हणती समस्त नगरनारी । 
 तपासी निघाला ब्रह्मचारी । होईल पुरुष अवतारी । 
 मनुष्यदेही दिसतसे ॥६०॥एक म्हणती पहा हो नवल ।
  तपासी निघाला असे बाळ । मातापिता सुखें केवळ ।
  निरोप देती कौतुकें ॥६१॥कैसें यांचें अंतःकरण ।
  जैसा हो कां पाषाण । मन करुनि निर्वाण ।
  बोळविताति पुत्रासी ॥६२॥एक म्हणती नव्हे बाळ । 
 होईल त्रिमूर्तीचा अवतार केवळ । अनुमान नव्हे हा निश्चळ । 
 वेद केवीं म्हणतसे ॥६३॥सात वर्षांचें बाळक देखा । 
 वेद म्हणतो अखिल शाखा । मनुष्यमात्र नव्हे ऐका ।
  ऐसें म्हणती साधुजन ॥६४॥ऐसें म्हणोनि साधुजन । 
 करिताति साष्‍टांगीं नमन । नानापरी स्तोत्रवचन ।
  करिते झाले अवधारा ॥६५॥नमन करोनि सकळिक । 
 आले आपुले गृहांतिक । पुढें जाती जननीजनक ।
  पुत्रासवें बोळवीत ॥६६॥निजस्वरुप जननियेसी ।
  दाविता झाला परियेसीं । श्रीपादश्रीवल्लभ-द्त्तात्रेयासी ।
  देखते झाले जनकजननी ॥६७॥त्रयमूर्तीचा अवतार । 
 झाला नरहरी नर । निजरुपें दिसे कर्पूरगौर । 
 पाहतां नमिलें चरणासी ॥६८॥जय जया जगद्गुरु ।
  त्रयमूर्तीचा अवतारु । आमुचें पुण्य होतें थोरू । 
 म्हणोनि देखिले तुमचे चरण ॥६९॥तू तारक विश्वासी । 
 आम्हां उद्धरिलें विशेषीं । पुनर्दर्शन आम्हांसी । 
 द्यावें म्हणोनि विनविती ॥७०॥ऐसें म्हणोनि मातापिता । 
 चरणांवरी ठेविती माथा । अलिंगिती श्रीगुरुनाथा ।
  स्नेहभावेंकरुनियां ॥७१॥संतोषोनि श्रीगुरुमूर्ति । 
 आश्वास केला अतिप्रीतीं । पुनर्दर्शन हो निश्चितीं । 
 देईन म्हणती तये वेळीं ॥७२॥ऐसें तयां संभाषोनि । 
 निरोप घेतला तत्क्षणीं । परतोनि आली जनकजननी ।
  येती संतोषोनि मंदिरांत ॥७३॥वरदमूर्ति श्रीगुरुराणा ।
  निघाला जावया बदरीवना । पातला आनंदकानना ।
  वाराणसी क्षेत्रासी ॥७४॥अविमुक्त वाराणसी पुरी ।
  क्षेत्र थोर सचराचरीं । विश्वेश्वर अवधारीं ।
  अनुपम्य असे त्रिभुवनीं ॥७५॥राहूनियां तया स्थानीं ।
  अनुष्‍ठिती गुरुशिरोमणी । विश्वेश्वराचे दर्शनीं । 
 पूजा करिती आत्मारामासी ॥७६॥येणेंपरी तया स्थानीं ।
  क्वचित्काळ श्रीगुरुमुनि । अष्‍टांगयोगेंकरुनि । 
 तप करिती परियेसा ॥७७॥तया काशीनगरांत । 
 तापसी असती आणिक बहुत । संन्यासी यती अवधूत ।
  तप करिती दारुण ॥७८॥तयांत श्रीगुरू ब्रह्मचारी । 
 योगाभ्यासधुरंधरीं । करिताति ; तपस्वी येरी । 
 अभिनव करिती मनांत ॥७९॥म्हणती पहा हो ब्रह्मचारी ।
  तप करितो नानापरी; कैसें वैराग्य याचे उदरीं ।
  निर्लिप्‍त असे परियेसा ॥८०॥शरीरस्वार्थ नाहीं यासी । 
 योग्य होय हा संन्यासीं । स्नान करितो त्रिकाळेसीं ।
  मणिकर्णिका तीर्थांत ॥८१॥ऐसें स्तोत्र नित्य करिती ।
  समस्त संन्यासी येती । वृध्द होता एक यति । 
 'कृष्णसरस्वती' नामें ॥८२॥तो केवळ ब्रह्मज्ञानी । 
 तपस्वी असे महामुनि । सदा देखोनियां नयनीं ।
  स्नेहभावें भावीतसे ॥८३॥म्हणे समस्त यतीश्वरांसी ।
  न म्हणा नर ब्रह्मचारीसी । अवतारपुरुष अतितापसी ।
  विश्ववंद्य दिसतसे ॥८४॥वयसा धाकुटा म्हणोनि । 
 नमन न कराल तुम्ही मुनी । प्रख्यात मूर्ति हा त्रिभुवनीं ।
  आम्हां वंद्य असे देखा ॥८५॥वार्धक्यपणें आम्ही यासी । 
 वंदितां दुःख सकळांसी । विशेष आम्ही संन्यासी ।
  मूर्ख लोक निंदिती ॥८६॥याकारणें आम्ही यासी । 
 विनवूं, परोपकारासी । संन्यास देता, समस्तांसी ।
  भक्ति होईल स्थिर मनीं ॥८७॥लोकानुग्रहानिमित्त ।
  हा होय गुरु समर्थ । याचे दर्शनमात्रें पुनीत । 
 आम्ही परियेसा ॥८८॥याकारणें बाळकासी ।
  विनवूं आम्ही विनयेसीं । आश्रम घ्यावा संन्यासी । 
 पूजा करुं एकभावें ॥८९॥म्हणोनि आले तया जवळीं ।
  विनविताति मुनी सकळी । ऐक तापसी स्तोममौळी ।
  विनंति असे परियेसा ॥९०॥लोकानुग्रहाकारणें ।
  तुम्हीं आतां संन्यास घेणें । आम्हां समस्तां उद्धरणें ।
  पूजा घेणें आम्हां करवीं ॥९१॥या कलियुगीं संन्यास म्हणोन ।
  निंदा करिती सकळै जन । स्थापना करणार कवण । 
 न दिसती भूमीवरी ॥९२॥श्लोक ॥ यज्ञदानं गवालंभं संन्यासं पलपैतृकम्‌ । 
 देवराच्च सुतोत्पत्तिं कलौ पंच विवर्जयेत्‌ ॥९३॥टीका ॥ 
 यज्ञ दान गवालंभन । संन्यास घेतां अतिदूषण । 
 पलपैतृक भ्रातांगना । करुं नये म्हणताति ॥९४॥करितां कलियुगांत ।
  निषिद्ध बोलती जन समस्त । संन्यासमार्ग सिद्धांत । 
 वेदसंमत विख्यात ॥९५॥पूर्वी ऐसें वर्तमानीं । निषेध केला सकळही जनीं ।
  श्रीशंकराचार्य अवतारोनि । स्थापना केली परियेसा ॥९६॥
 तयावरी इतुके दिवस । चालत आला मार्ग संन्यास । 
 कलि प्रबळ होतां नाश । पुनरपि निंदा करिताती ॥९७॥
 आश्रमाचा उद्धार । सकळ जनां उपकार । करावा कृपासागर । 
 म्हणती सकळ मुनिजन ॥९८॥ऐकोनि त्यांची विनंति ।
  श्रीगुरुमुनि आश्रय घेती । वृद्ध कृष्णसरस्वती । 
 तयापासूनि परियेसा ॥९९॥ऐसें म्हणतां सिद्धमुनि । 
 विनवीतसे नामकरणी । संदेह होतो माझे मनीं । 
 कृपानिधि मुनिराया ॥१००॥म्हणती श्रीगुरू तोचि जगद्गुरू । 
 त्यातें झाला आणिक गुरु । त्रयमूर्तीचा अवतारु । 
 कवणेपरी दिसतसे ॥१॥सिद्ध म्हणे शिष्यासी । 
 सांगेन याची स्थिति कैसी । पूर्वी श्रीरघुनाथासी । 
 झाला वसिष्‍ठ केवीं गुरु ॥२॥आठवा अवतार श्रीकृष्णदेवासी ।
  सांदीपनी जाहला गुरु कैसी । अवतार होतांचि मानुषीं तयापरी रहाटावें ॥३॥
 याकारणें श्रीगुरुमूर्ती । गुरु केला तो कृष्णसरस्वती । बहुकाळींचा होता यति । 
 म्हणोनि त्यातें मानिलें ॥४॥शिष्य म्हणे सिद्धासी । स्वामी कथा निरोपिलीसी । 
 वृद्ध कृष्णसरस्वतीसी । गुरु केलें म्हणोनियां ॥५॥समस्त यतीश्वरांहून ।
  तयासि दिधला बहुमान । कृष्णसरस्वती तो पूर्वी कोण ।
  कोण गुरुचें मूळपीठ ॥६॥विस्तारुनि आम्हांसी । निरोपावें कृपेसीं ।
  त्याणें माझे मानसीं । संतोष होईल स्वामिया ॥७॥ऐसें शिष्य विनवितां ।
  तंव सांगे विस्तारता । मूळपीठ आद्यंता । गुरुसंतति परियेसा ॥८॥
 आदिपीठ 'शंकर' गुरु । तदनंतर 'विष्णु' गुरु । त्यानंतर 'चतुर्वक्‍त्र' गुरु ।
  हें मूळपीठ अवधारीं ॥९॥तदनंतर 'वसिष्‍ठ' गुरु । तेथोनि 'शक्ति', 'पराशरु' ।
  त्याचा शिष्य 'व्यास' थोरु । जो कां अवतार विष्णूचा ॥११०॥तयापासूनि 'शुक' गुरु जाण । 
 'गौडपादाचार्य' सगुण । आचार्य 'गोविंद' तयाहून । पुढें आचार्य तो 'शंकर' जाहला ॥११॥
 तदनंतर 'विश्वरुपाचार्य' । पुढें 'ज्ञानबोधीगिरिय' । त्याचा शिष्य 'सिंहगिरिय' ।
  'ईश्वरतीर्थ' पुढें झाले ॥१२॥तदनंतर 'नृसिंहतीर्थ' । पुढें शिष्य 'विद्यातीर्थ' ।
  'शिवतीर्थ', 'भारतीतीर्थ' । गुरुसंतति अवधारीं ॥१३॥मग तयापासोनि ।
  'विद्यारण्य' श्रीपादमुनि । 'विद्यातीर्थ' म्हणोनि । पुढें झाला परियेसा ॥१४॥
 त्याचा शिष्य 'मळियानंद' । 'देवतीर्थसरस्वती' वृंद । तेथोनि 'सरस्वतीयादवेंद्र' । गुरुपीठ येणेंपरी ॥१५॥यादवेंद्र मुनीचा शिष्य । तोचि 'कृष्णसरस्वती' विशेष । बहुकाळींचा संन्यासी । म्हणोनि विशेष मानिती ॥१६॥येणेंपरी श्रीगुरुनाथ । आश्रम घेती चतुर्थ । संन्यासमार्गस्थापनार्थ । श्रीनृसिंहसरस्वती ॥१७॥समस्त वेदांचा अर्थ । सांगता झाला श्रीगुरुनाथ । म्हणोनि वंदिती समस्त । तया काशी नगरांत ॥१८॥ख्याति केली अतिगहनी । तया वाराणसीभुवनीं । यति समस्त येऊनि । सेवा करिती श्रीगुरुची ॥१९॥मग निघाले तेथोनि । बहुत शिष्य-समवेत मुनि । उत्तरतीर्थ बदरीवनीं । अनंत तीर्थे पहावया ॥१२०॥सव्य घालूनि मेरुसी । तीर्थे नवखंड क्षितीसी । सांगतां विस्तार बहुवसी । ऐक शिष्या नामकरणी ॥२१॥समस्त तीर्थे अवलोकीत । सवें शिष्य-यतींसहित । भूमिप्रदक्षिणा करीत । आले गंगासागरासी ॥२२॥सिद्ध म्हणे नामांकिता । समस्त चरित्र सांगतां । विस्तार होईल बहु कथा । म्हणोनि तावन्मात्र सांगतों परियेसीं ॥२३॥समस्त महिमा सांगावयासी । शक्ति कैंची आम्हांसी । अनंत महिमा त्रैमूर्तीसी । गुरुचरित्र परियेसीं ॥२४॥गंगासागरापासाव । तटाकयात्रा करीत देव । प्रयागस्थानीं गुरुराव । येते झाले परियेसा ॥२५॥तया स्थानीं असतां गुरू । आला एक द्विजवरु । 'माधव' नामें असे विप्रु । श्रीगुरुसी भेटला ॥२६॥ब्रह्मज्ञान तयासी । उपदेश केला प्रीतीसीं । चतुर्थाश्रम तयासी । देते झाले परियेसा ॥२७॥नाम 'माधवसरस्वती' । तया शिष्यातें ठेविती । तयावरी अतिप्रीती । शिष्यांमध्यें परियेसा ॥२८॥सिद्ध म्हणे नामकरणी । शिष्य झाले येणेगुणीं । अखिल यतीनामकरणी । सांगेन ऐका एकचित्तें ॥२९॥गंगाधराचा नंदनु । सांगे गुरुचरित्र कामधेनु । ऐकतां होय महाज्ञानु । लाधे चारी पुरुषार्थ ॥१३०॥इति श्रीगुरुचरित्रामृते परमकथाकल्पतरौ श्रीनृसिंहसरस्वत्युपाख्याने सिद्ध-नामधारकसंवादे श्रीगुरुचातुर्थाश्रमग्रहणं-गुरुपरंपरा-कथनं नाम द्वादशोऽध्यायः ॥१२॥श्रीगुरुदत्तात्रेयार्पणमस्तु ॥ श्रीगुरुदेव दत्त ॥

 

--
Ravindra S. Dhurandhar
Ph No.9324107806
http://gorakhmantras-ravidhurandhar.blogspot.com/